25 · Kanał z parametrami

Kanał powstał dla czytnika: człowiek wkleja adres, dostaje wpisy, czyta je poza serwisem. Ten odbiorca chce zawsze tego samego — ostatnich wpisów, z pełną treścią, z adresami, które prowadzą. Potem pojawił się drugi odbiorca, o którym kanał nie wiedział: automat, który czyta ten sam plik, żeby rozesłać wpis do serwisów społecznościowych.

Automat chce czegoś innego i to nie jest kaprys. Przy pierwszym uruchomieniu potrzebuje całego archiwum, żeby wiedzieć, co już było; czytnikowi wystarczy ostatnie dwadzieścia pozycji. Potrzebuje obrazu w kształcie, który przyjmuje serwis docelowy; czytnikowi zależy na tym, który wygląda dobrze w podglądzie. I potrzebuje adresu, po którym da się rozpoznać, skąd przyszedł czytelnik; człowiekowi z czytnika taki adres tylko zaśmieca pasek przeglądarki.

Odpowiedź to trzy parametry w adresie kanału: długość listy, znacznik źródła i wariant obrazu. Goły adres bez parametrów zostaje dokładnie taki, jaki był — to jest twarda reguła, bo pod nim siedzą już uruchomione automatyzacje, a zmiana zachowania domyślnego przepisałaby historię u każdego, kto go używa.

Znacznik i wariant kuszą, żeby je skleić: skoro kanał czyta serwis obrazkowy, to wiadomo, jakich plików chce. Ale to dwie różne rzeczy. Znacznik mówi, KTO czyta, wariant mówi, JAKIEGO pliku potrzebuje. Zwykle idą w parze, nie zawsze — dwa serwisy potrafią chcieć tego samego kadru pod różnymi znacznikami, a jeden serwis dwóch kadrów w dwóch scenariuszach. Sklejone raz, rozdziela się potem boleśnie.

Jedna decyzja w tej konstrukcji jest ważniejsza od pozostałych i najmniej oczywista: znacznik źródła dokleja się do adresu wpisu, ale identyfikator pozycji zostaje czysty. Automatyzacje rozpoznają po nim, co już wysłały. Gdyby identyfikator zmieniał się razem ze znacznikiem, każde przestawienie źródła sprawiałoby, że całe archiwum wygląda na nowe — i wychodzi drugi raz. Jeden dopisany parametr potrafi w ten sposób wysłać sto powiadomień.

Kanał przestał więc być widokiem, a stał się interfejsem. Widok ma jedną postać dla wszystkich; interfejs ma parametry, wartości domyślne i zobowiązanie, że nie zmienią się pod tymi, którzy już go używają.