0.11.28 — limit, który mówi o sobie

Poprzednie wydanie dało przyciskowi limit: gdy cicha weryfikacja nie kończy się w piętnaście sekund, przestajemy na nią czekać i kliknięcie wraca. Rozumowanie było słuszne, wykonanie połowiczne. Powrót przycisku to zmiana przezroczystości i jednego słowa — czyli dokładnie ten rodzaj różnicy, którego nie widzi ktoś, kto nie pamięta stanu sprzed kwadransa i nie ma go z czym porównać.

Pod przyciskiem staje więc zdanie. Mówi trzy rzeczy po kolei: że sprawdzanie trwa dłużej niż zwykle, że przycisk jest znów aktywny, i co zrobić, gdyby wysyłka mimo to nie doszła. Nie jest to komunikat błędu, bo błędu jeszcze nie ma — jest to opis sytuacji, w której czytelnik właśnie się znalazł, podany zanim zdąży uznać, że strona jest zepsuta.

Zdanie nosi znacznik `role="status"`, czyli czytnik ekranu przeczyta je w chwili pojawienia się, nie dopiero przy wędrówce po formularzu. To nie jest ozdoba: cała ta sytuacja polega na tym, że coś zmieniło się bez udziału czytelnika, i wiadomość o zmianie musi dojść do kogoś, kto na ten fragment strony akurat nie patrzy — bo nie patrzy w ogóle albo bo patrzy w klawiaturę.

Wygląd zgodny z resztą: krój szeryfowy, kolor tekstu, pionowa linia po lewej. Serwis nie ma czerwonych ramek ani znaków ostrzegawczych i nie zamierza ich zdobywać przy okazji jednego komunikatu. Zdanie ma być widoczne dlatego, że stoi samo pod przyciskiem, a nie dlatego, że krzyczy.