01 · Treść w repozytorium

Wpis to plik. Ma tytuł, datę, akapity i kilka pól opisowych, a leży w katalogu swojej serii razem z resztą. Wdrożenie bierze te pliki takimi, jakie są — nie ma między nimi a stroną żadnej bazy, do której trzeba by je najpierw zaimportować.

Wynika z tego kilka rzeczy naraz. Historia zmian jest historią repozytorium, więc widać, kto co poprawił i kiedy. Kopia zapasowa to kopia katalogu. Wywóz do innego narzędzia nie wymaga eksportu ani prośby o pomoc — pliki już są w formacie, który da się czytać bez tego silnika.

Czego nie ma: panelu do pisania w przeglądarce. To jest świadomy koszt. Autor, który chce edytora z podglądem, dostaje go w swoim własnym narzędziu; silnik nie próbuje być tekstowym procesorem, bo każde takie narzędzie zbudowane przy okazji jest gorsze od tych, które robią wyłącznie to.

Zysk jest taki, że nie istnieje stan, który da się stracić po cudzej stronie. Serwis można postawić od nowa z samego repozytorium, a repozytorium leży tam, gdzie autor je trzyma.