0.10.7 — wariant obrazu

Serwisy obrazkowe bywają wybredne co do kształtu kadru. Jeden z nich przyjmuje proporcje z wąskiego przedziału i nie przycina sam: zdjęcie spoza zakresu po prostu nie wchodzi, a automatyzacja dostaje błąd zamiast opublikowanego posta. W kanale, w którym obok siebie stoją klatki poziome, pionowe i wygenerowane karty z cytatem, prędzej czy później trafi się kadr, którego odbiorca nie przyjmie.

Kadrowanie w locie odpadło od razu. Zdjęcie w serii fotograficznej jest komponowane świadomie i przycięcie go do cudzego formatu zabiera z niego dokładnie to, po co powstało. Zamiast tego powstaje wariant: całe zdjęcie wpasowane w pionowe płótno, dopełnione tłem tym samym, co karty podglądu. Nic nie ginie, format jest jeden dla wszystkich wpisów, a karta z cytatem wtapia się w płótno bez widocznego szwu, bo tło ma ten sam odcień.

Kanał przyjmuje więc drugi parametr, obok znacznika źródła. Kusiło, żeby dołożyć to do znacznika — skoro czyta go serwis obrazkowy, to wiadomo, jakich plików chce. Ale to dwie różne rzeczy: znacznik mówi, KTO czyta kanał, wariant mówi, JAKIEGO pliku potrzebuje. Zwykle idą w parze, nie zawsze: dwa serwisy potrafią chcieć tego samego kadru pod różnymi znacznikami, a jeden serwis dwóch kadrów w dwóch scenariuszach. Sklejone raz, rozdziela się potem boleśnie.

Podstawą przy wariancie jest zdjęcie pełnej rozdzielczości, a gdy wpis go nie ma — karta z cytatem, którą ma każdy wpis, także czysto tekstowy. Dzięki temu żaden wpis nie wypada z kanału z powodu braku obrazka.

Została rzecz, której silnik nie zrobi za nikogo. Kanał wystawia adres wariantu, nie sprawdzając, czy plik istnieje — wykonanie na brzegu sieci nie widzi dysku. Brakujący plik to czterysta cztery i post, który nie wychodzi. Narzędzie generujące warianty ma więc tryb kontroli: przechodzi po katalogu obrazów i wypisuje wszystko, czemu brakuje pary. To jedyna rozsądna odpowiedź na sprawdzenie, którego nie da się zrobić w miejscu, gdzie boli.