0.9.6 — jedna ramka optyczna

Obok kanału stanął drugi profil, a przy okazji wyszło, że pierwszy był za duży. Nie w kodzie — w oku. Wszystkie ikony miały ten sam rozmiar pudełka i to wystarczyło, żeby uznać sprawę za załatwioną.

Nie wystarcza. Rysunki pochodzą z różnych źródeł i mają różne proporcje: kanał jest kwadratem, „f” wąskim słupkiem schodzącym poniżej linii pisma, motyl leży szeroko. Oko porównuje zasięg tuszu, nie rozmiar pudełka, więc słupek wypełniający pudełko na całą wysokość czyta się jako większy od kwadratu, który zostawia margines.

Każdy rysunek dostaje teraz tę samą ramkę optyczną: obrys sprowadzony do siedemnastu jednostek na dłuższym boku i wyśrodkowany w polu dwudziestu czterech. Przeliczniki są policzone z obrysów ścieżek, nie dobrane na oko, i stoją w kodzie z komentarzem — bo przy podmianie rysunku trzeba je przeliczyć razem z nim, inaczej jedna ikona znów zacznie odstawać.

O skali decyduje dłuższy bok, nie wysokość. Gdyby decydowała wysokość, motyl — szerszy niż wyższy — wychodziłby poza szereg na boki i wracalibyśmy do tego samego problemu, tylko obróconego o dziewięćdziesiąt stopni.

Profile są przy okazji jednym komponentem zamiast osobnego na serwis, a ich kolejność jest po stronie silnika, nie konfiguracji. Instancje mają wyglądać tak samo niezależnie od tego, w jakiej kolejności dopisywały sobie konta — to nie jest decyzja treści i nie ma powodu jej oddawać.