0.11.4 — przyznane i pokazane to dwie chwile

Próg czasu zostaje przekroczony zwykle w środku czytania — przy dłuższym wpisie po minucie, może dwóch. Wyróżnienie powstaje wtedy i tak ma być, bo mierzymy czas, a nie dojście do końca. Kłopot zaczyna się dopiero przy pokazaniu.

**Znak wyskakujący nad tekstem w połowie akapitu odbiera dokładnie to, za co został przyznany.** Człowiek podnosi wzrok, gubi zdanie, wraca. Nagroda za czytanie, która przeszkadza czytać, jest sprzeczna sama ze sobą — i nie ma znaczenia, jak ładnie jest zrobiona.

**Przyznanie i pokazanie to od tej wersji dwie różne chwile.** Wyróżnienie powstaje po cichu, w momencie przekroczenia progu. Animacja czeka. Znacznik stoi tuż pod ostatnim akapitem; kiedy wpłynie w kadr, wiadomo, że tekst się skończył.

**Kto nie dojdzie do końca, nie zobaczy znaku tym razem.** I dobrze: wyróżnienie ma go w bazie i zobaczy je przy następnej wizycie. Nic nie przepada, przesuwa się tylko moment, w którym o tym słyszy.

Zostaje pytanie, które ta wersja zamyka za wcześnie: czy koniec tekstu naprawdę jest dowodem końca lektury. Przy krótkim wpisie na wysokim ekranie znacznik wpływa w kadr, gdy czytelnik jeszcze czyta. To wyjdzie na jaw dwie wersje dalej.