0.11.35 — strażnik, który przestał padać

Nagłówek psuł się trzy razy i za każdym razem wykrywał to człowiek na telefonie, a nie test. Dlatego powstał strażnik renderujący stronę na ośmiu szerokościach okna i sprawdzający, czy nazwa, nawigacja i ikony na siebie nie nachodzą. Przy przeglądzie okazało się, że od kilku wydań kończy się błędem brakującego pakietu i nikt tego nie zauważył, bo nikt go nie uruchamiał.

Najprostsza poprawka byłaby zła. Dopisanie playwrighta do zależności oznacza pobieranie przeglądarki — sto kilkadziesiąt megabajtów — w każdym świeżym środowisku roboczym, dla testu uruchamianego raz na kilka wydań. Test renderujący stronę należy do przebiegu ciągłej integracji, gdzie przeglądarka instaluje się raz i jest buforowana.

Uruchomiony bez pakietu skrypt pomija się teraz z komunikatem i kończy powodzeniem, zamiast padać. To nie jest ukrywanie błędu: strażnik, który zawsze pada, uczy zespół, że błędy strażników się ignoruje — a wtedy przestaje działać także wtedy, gdy naprawdę coś wykryje.

Do pracy przed commitem dochodzi druga warstwa, tania i lokalna. Trzy awarie nagłówka miały wspólną przyczynę w klasach układu: grupa ikon bez klasy blokującej kurczenie rozpychała wiersz, nazwa bez pozwolenia na skurczenie wypychała ikony poza ekran. Statyczne sprawdzenie, że te klasy stoją na miejscu, kosztuje milisekundy i łapie regresję dokładnie tego rodzaju. Renderowanie zostaje jako sito na to, czego statycznie nie widać.

Podział jest ogólniejszy niż ten jeden przypadek. Strażnik ma być albo tak tani, żeby dało się go uruchamiać stale, albo tak umieszczony, żeby uruchamiał się sam. Strażnik drogi i uruchamiany ręcznie nie jest strażnikiem — jest dokumentem o dobrych zamiarach.