0.11.25 — nagranie gra w kafelku

Od 0.11.19 wpis mógł nieść nagranie zamiast tekstu: pole z identyfikatorem i układ poziomy albo pionowy. Zbudowane było jednak pod jeden przypadek — wpis wychodzący, czyli odesłanie do cudzego materiału. Warunek osadzenia brzmiał „ma adres zewnętrzny i ma nagranie”, więc wpis własny z nagraniem wypadał z niego całym sobą i pokazywał w kafelku zwykłe zdjęcie.

Rozumowanie za tym warunkiem było takie: kafelek własnego wpisu jest drzwiami do jego strony, a odtwarzacz w drzwiach przeszkadza. To prawda, dopóki treścią wpisu jest tekst. Przestaje nią być, gdy treścią jest samo nagranie. Wtedy kazanie czytelnikowi otworzyć stronę po to, żeby nacisnąć odtwarzanie, nie chroni niczego — jest jednym kliknięciem za dużo za nic.

Warunkiem jest teraz samo nagranie. Różnica została tam, gdzie coś znaczy: opis pod odtwarzaczem prowadzi na stronę wpisu, gdy wpis jest własny, i do źródła w nowej karcie, gdy jest wychodzący. Ramkę i tło wpisu wychodzącego nosi tylko kafelek wychodzący — kafelek własny wygląda jak każdy inny w serii, z autorem i oceną w metryczce. Kafelek z odtwarzaczem nadal nie jest w całości jednym odnośnikiem; przycisk odtwarzania nie ma prawa stać wewnątrz odnośnika, i to się nie zmieniło.

Zasłona obowiązuje w obu przypadkach i to jest w tym wydaniu najważniejsze. Ramka YouTube kontaktuje się z cudzym serwerem od pierwszej sekundy, także u kogoś, kto niczego nie włączył, a na liście takich kafelków może stać kilkanaście naraz. Dlatego w kafelku stoi miniatura z naszego magazynu i przycisk, a ramka — pod adresem bez ciasteczek — wchodzi dopiero po kliknięciu. Rozszerzenie osadzenia bez rozszerzenia zasłony byłoby zamianą wygody na kilkanaście połączeń, o które nikt nie prosił.

Na stronie wpisu nic się nie zmieniło: wpis wychodzący ma tam zasłonę, wpis własny osadza ramkę od razu, bo czytelnik wszedł już po to nagranie. Czy to ma zostać różnicą, czy zasłona ma objąć wszystko — to nadal jest otwarte i stoi w długu silnika.