0.10.5 — opis w kanale

Opis wpisu w kanale to pole o dwóch odbiorcach. Pierwszy jest oczywisty: czytnik pokazuje je pod tytułem jako streszczenie. Drugi jest łatwy do przeoczenia i to on decyduje o kształcie — automatyzacja dystrybucji bierze to pole i przepisuje je wprost w treść posta w serwisie społecznościowym.

Dla drugiego odbiorcy sam cytat okazał się za mało. Wpis z fotografią broni się obrazkiem, wpis tekstowy dostaje kartę z cytatem na tle — ale post, w którym widać tylko tytuł i adres, nie mówi czytelnikowi nic o tym, o czym wpis w ogóle jest. Cytat zaciekawia; nie orientuje.

Opis niesie więc teraz cytat, a za nim zdanie z treści — ten sam podział pracy, który dzień wcześniej wszedł na karty na listach. Wpis bez własnego cytatu zostaje przy jednym zdaniu, bo w tym miejscu stoi już początek treści i drugie zdanie z tej samej treści byłoby powtórzeniem.

Całość mieści się w dwustu dwudziestu znakach i to ograniczenie nie jest estetyczne. Najciaśniejszy odbiorca ma limit trzystu znaków na cały post, razem z tytułem i adresem; opis dłuższy niż ten zapas zostałby po prostu odrzucony albo obcięty w połowie słowa. Zdanie, które po przycięciu zeszłoby poniżej czterdziestu znaków, jest pomijane — urwany ogonek szkodzi bardziej, niż pomaga.

Adres kanału bez parametrów zostaje przy dotychczasowej liczbie wpisów. Pod nim siedzą działające automatyzacje i zmiana tej wartości przy okazji innej poprawki byłaby dokładnie tym rodzajem niespodzianki, której się po cichu nie robi.