0.10.15 — jedna rozmowa pod jednym tekstem

Przy stawianiu drugiej wersji językowej zapadła decyzja, że instancje nie dzielą bazy: komentarze, oceny i odsłony należą do tekstu w konkretnym języku. Wyglądała na oczywistą i przetrwała dwanaście godzin.

Obaliło ją jedno zdanie autora instancji: przecież to jest jeden serwis, tylko dwujęzyczny. I to jest prawda, z której wynika więcej, niż się na pierwszy rzut oka wydaje. **Czego dotyczy komentarz?** Nie przekładu. Dotyczy wpisu — a wpis jest jeden i ma jeden klucz.

Granica przebiega więc inaczej, niż ją poprowadzono. Ocena i odsłona mierzą STRONĘ: ten przekład, w tym języku, u tego czytelnika. Komentarz mówi o RZECZY. Oceny i odsłony zostają osobne, komentarze przechodzą do bazy wspólnej — a wiąże je klucz wpisu, nie seria i slug, bo slug jest w języku treści i po drugiej stronie brzmi inaczej.

Tłumaczenie komentarza leży **obok** oryginału, w osobnej tabeli, kluczowane parą komentarz–język. Nie jako drugi komentarz i nie w drugiej bazie. Dzięki temu oryginał zostaje jedyny: usunięcie zabiera przekład ze sobą, adres e-mail nie dubluje się nigdzie, a widok dobiera się do języka strony. W interfejsie przekład staje nad oryginałem, oznaczony, a oryginał zostaje widoczny pod spodem — czytelnik ma wiedzieć, że czyta przekład, i mieć dostęp do tego, co napisano naprawdę.

Instancja bez wiązania wspólnej bazy działa jak dotąd, na własnej. Jednojęzyczne wdrożenia nie tracą niczego.