Kolofon
Tekst: Kolofon
Każdy wpis ma obraz podglądu — zdjęciowy dostaje lekki wariant swojego kadru, tekstowy kartę złożoną z najmocniejszego zdania. To wystarcza, dopóki treść wychodzi tylko odnośnikiem w komunikatorze. Serwisy obrazkowe mają własne wymagania co do kształtu i część kadrów po prostu odrzucają.
Przycinanie w locie odpada. Zdjęcie w serii fotograficznej jest komponowane świadomie, a przycięcie go do cudzych proporcji zabiera z niego dokładnie to, po co powstało. Zamiast tego powstaje drugi plik: całe zdjęcie wpasowane w pionowe płótno, dopełnione tym samym tłem, co karty z cytatem. Nic nie ginie, format jest jeden dla wszystkich wpisów, a karta z cytatem wtapia się w płótno bez widocznego szwu.
Wariant pionowy wpisów tekstowych to ta sama karta w większej skali: cytat dostaje więcej powietrza, pod nim staje znak instancji i adres. Dobór wielkości liter schodzi po jednym punkcie, aż blok zmieści się w kadrze, a poniżej twardej granicy czytelności generator woli rzucić błędem, niż wypuścić kartę z tekstem poza kadrem.
Kanał wystawia adres wariantu, nie sprawdzając, czy plik istnieje — wykonanie na brzegu sieci nie widzi dysku. Brakujący plik to czterysta cztery i post, który nie wychodzi. Dlatego narzędzie generujące ma tryb kontroli: przechodzi po katalogu obrazów i wypisuje wszystko, czemu brakuje pary. To jedyna rozsądna odpowiedź na sprawdzenie, którego nie da się zrobić w miejscu, gdzie boli.
Adres w stopce karty należy do instancji, nie do narzędzia. Brzmi jak drobiazg, dopóki nie postawi się drugiej wersji językowej: karta z cudzym adresem wysyła czytelnika na teksty w języku, którego nie zna. Ta sama zasada co wszędzie indziej — silnik nie zna nazw ani adresów, dostaje je od instancji.