0.11.37 — kropka bez alarmu

Przegląd kolorów w silniku dał wynik krótki: czerwień występowała dokładnie dwa razy i za każdym razem była tą samą kropką. Mała, w rogu znaku w nagłówku, zapalana wtedy, gdy czytelnikowi przybyło coś, czego jeszcze nie oglądał. Oba wystąpienia były wpisane w komponenty na sztywno, poza paletą.

Paleta ma bowiem regułę i ta reguła stoi zapisana w arkuszu stylów: jedynym kolorem poza szarością jest kafelek odsyłający na zewnątrz. Wszystko inne to atrament, papier i mgła. Kropka stała obok tej reguły — nie dlatego, że ktoś ją odrzucił, tylko dlatego, że kropka powstała szybko i wzięła kolor, który w interfejsach bierze się odruchowo.

I to jest właściwy powód zmiany, ważniejszy od porządku w palecie. Czerwony punkt w rogu ikony to znak przeniesiony wprost z serwisów, które utrzymują uwagę niepokojem: masz nieprzeczytane, ktoś czeka, coś ci ucieka, wróć natychmiast. Znak jest tak wyćwiczony, że czyta się go szybciej niż treść pod nim. Sęk w tym, że tutaj mówi nieprawdę. Nic nie ucieka, nic nie wygasa i nikt nie czeka. Przybyło — tyle.

Kropka jest więc teraz atramentowa. Widać ją dzięki obwódce w kolorze papieru, która oddziela ją od znaku, a nie dzięki temu, że krzyczy. Kto jej nie zauważy przez trzy dni, nic nie traci; to była jedyna funkcja, jaką czerwień pełniła ponad zwykłą widocznością.

Zmiana jest jednolinijkowa w dwóch plikach i nie ma żadnego wpływu na zachowanie: kropka zapala się i gaśnie dokładnie tak samo jak wcześniej. Wydanie dostaje własny numer, bo silnik nie ma numerów zbiorczych — ale też dlatego, że decyzja o kolorze alarmu jest decyzją o tym, jak serwis rozmawia z czytelnikiem, i zasługuje na wpis, nie na wzmiankę.